O DIA-LOGO CHEGA
Eiqui matopo sentado fronte ati dialogando,
Non estou espido mais non teño moito abrigo,
O tempo xa mellora fronte o pasado que acorda
Quizais o corpo cansado me demanda o seu descanso.
A vida transcurre darredor dunha glorieta,
Entras e saes mesmo como se fose na caseta
Non sabemos valorar a nosa verdadeira meta
e como se esquenceramos os perdigons pra escopeta.
O Enfado e paxaseiro pra apearse no momento
O humor mais verdadeiro o pasaporte dun enfermo
Os dous adoitan loitar,pra foderte, .... nun entendo ..
Ollo pra ti, fiel reflexo , como son eu por dentro ;
Frio distante nunha soidade galopante, ... cos
aullidos tenebrosos,.... de quen con cojera camiña
mirando atrás e se olvida … de-la paz que necesitas.
Espertemos do letargo …… que nos ten conmocionados
Engrasando a mandibula , coas gracias, da vida,
Para xogar este dominjo esperando …. Unha sonrisa.
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada